When the shit hits the fan...

Via Ludovisi- 3ος όροφος 21:00
Από τη στιγμή που σηκώθηκε, είχε μόνο ένα πράγμα στο μυαλό του... Πώς θα ικανοποιούσε την δίψα του. Το προηγούμενο βράδυ τον είχε εξαντλήσει και το Κτήνος μέσα του διψούσε για αίμα. Η πιο απλή λύση θα ήταν να χρησιμοποιήσει τον γείτονα της διπλανής πόρτας. Αλλά θα ήταν πολύ ριψοκίνδυνο. Προτίμησε να δοκιμάσει την τύχη του στο σοκάκι δίπλα από την πολυκατοικία του...

Ο πρώτος περαστικός που πέρασε δίπλα από το στενό ήταν ο τυχερός. Μια καλοζυγισμένη γροθιά τον έστειλε για ύπνο, και τώρα ήταν όλος δικός του. Ο Francis ετοιμάστηκε να απολαύσει τη λεία του, όταν με την άκρη τoy ματιού του παρατήρησε στο απέναντι πεζοδρόμιο κάποιον να τον κοιτάζει επίμονα. Τί θέλει αυτός ο βλάκας τώρα...δεν το εκτιμά το κεφάλι του μάλλον.
Ο Francis βγήκε από την σκιά και έκανε ένα απειλητικό νόημα στον απέναντι...Μόνο που δεν ήταν αρκετό. Εντάξει ο τύπος είναι σίγουρα βλάκας. Μου 'χει μοστράρει και το κινητό στο χέρι λές και θα φοβηθώ.

-"Φιλαράκι τί κάνεις εκεί μέσα με το παλικάρι ? Ποιός νομίζεις ότι είσαι και χτυπάς κόσμο μες το κέντρο της Ρώμης ? Και με απειλείς κι από πάνω ?! Στη θέση σου θα έτρεχα να κρυφτώ."
-" Στη θέση σου δεν θα το έπαιζα ήρωας με το λάθος άτομο. Νομίζω ότι είναι ώρα να φεύγεις πριν να είναι πολύ αργά."

Άμεση Δράση εδώ, ποιό είναι το πρόβλημα σας...ακούστηκε από το ηχείο του κινητού.
Τα ζήταγες φίλε...σκέφτηκε ο Francis. Δεν είχε υπολογίσει όμως ότι το κτήνος μεσα του είχε άλλες διαθέσεις...πολύ πιο άγριες από έναν απλό καυγά.
Τρεις γροθιές με όλη την οργή αυτού του Mekhet από πίσω τους, δεν είναι κάτι ασήμαντο... Ο τύπος δάγκωσε την άσφαλτο πριν καταλάβει τί τον χτύπησε. Αίμα άρχισε να στάζει από την σπασμένη του μύτη...

Το Αίμα...και μόνο η θέα του έκανε τον Francis να ανατριχιάσει από ανυπομονησία. Προσπάθησε να συγκρατηθεί...Το Κτήνος όμως ήταν πιο δυνατό από αυτόν.Τον κυρίευσε σαν ένα κύμα που καταπίνει μια βάρκα στην θάλασσα και αφήνει τους επιβάτες της ανήμπορους να κάνουν το ο,τιδήποτε. Επιτέθηκε στον θνητό σαν τίγρης στο πεθαμένο της θήραμα και βύθισε τους κυνόδοντές του μέσα του...
Η πρώτη γουλιά ήταν ό,τι πιο έντονο είχε νιώσει στην ζωή του ώς τότε. Το αίμα, ζεστό και παχύρευστο έτρεχε από την πληγή του ανθρώπου στο στόμα του, γεμίζοντας τον όπως το νερό σε αυτόν που περπατά στην έρημο. Η πρώτη γουλιά τον συνέφερε προσωρινά θυμίζοντας του τί κάνει και πού το κάνει. Προσπάθησε και πάλι να περιορίσει τον εαυτό του... Δεν τα κατάφερε.

Όταν ανέκτησε τον έλεγχο ήταν ήδη πολύ αργά, και δεν μπορούσε να καταλάβει τί ήταν αυτό το σπρώξιμο στο πίσω μέρος του κεφαλιού του. Γύρισε απότομα για να αντικρύσει τον άλλο θνητό, εκείνον που είχε αφήσει στο σοκάκι αναισθητο, να τον χτυπάει στο κεφάλι. Ο θνητός βλέποντας τον Καϊνίτη βαμμένο από πάνω ώς κάτω στο αίμα, και το στόμα του να στάζει ακόμα, πανικοβλήθηκε και άρζισε να υποχωρεί τρέχοντας. Ίσως έπρεπε να τον κυνηγήσει σκέφτηκε, αλλά αμέσως το μυαλό του πήγε σε πιο πιεστικά πράγματα... Ο τύπος στα γόνατα του δεν είχε πια σφυγμό...

Via Cesare Gaibo- Ξενοδοχείο "Το Κόκκινο Κρίνο" 22:00

ΜΑΝΤΡΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ.ΠΤΩΜΑ.ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ.

Το μήνυμα στο κινητό του Victor ήταν αρκετά κωδικοποιημένο για να βγεί ασφαλές συμπέρασμα αλλά ένα ήταν σίγουρο. Ο Francis είχε μπλέξει. Και μαζί του και αυτοί αν δεν ανακαλύπταν τί συνέβαινε. "Κασσάνδρα, πάρε την μικρή και ελάτε όποτε μπορέσετε στο σπίτι του Francis από πίσω. Ειδοποίησε και την Lillien. Έχουμε πρόβλημα."

Via Ludovisi- Πάρκινγκ 22:30

Τί μαλάκες που είναι αυτοί οι θνητοί. Όλο στα πόδια μας μπλέκονται. Γιατί μία φορά -μία γαμημένη φορά! - να μην μπορούν να πάνε όλα κατ ευχήν και να μην χρειάζεται να πείθω τον κάθε ένστολο καργιόλη -που νομίζει ότι είναι και κάποιος με το πιστολάκι που κουβαλάει και το γαλόνι που φοράει- ότι είμαι ανώτερός του και πρέπει να με αφήσει να περάσω! Πώς να το κάνουμε δηλαδή! Σας χρησιμοποιώ, είστε οι μαργιονέτες μου, το φαί μου τί δεν καταλαβαίνετε? Είμαι ένα σκαλί πιο πάνω στην τροφική αλυσίδα που να με πάρει !

Οι σκέψεις του Βίκτωρα θα μπορούσαν σίγουρα να γεμίσουν βιβλίο όταν αντίκρυσε το μπλόκο των αστυνομικών που έκλεινε το πάρκινγκ πίσω από το σπίτι του Francis. Αλλά ήταν πολλοί. Ρε φίλε ήταν ΠΟΛΛΟΙ οι μπάτσοι. Τί σκατά έκανε πάλι ο Francis...

Δεν του πήρε πολύ ώρα για να πείσει τον ανώτερο αξιωματικό ότι ήταν ο ιατροδικαστής και έπρεπε να ρίξει μια ματιά στο πτώμα. Περπάτησε προς το σημείο που ήταν συγκεντρωμένοι οι περισσότεροι αστυνομικοί. Είδε κάποιους με εργαλεία να περιφέρουν κάτι πεσμένο στο τσιμέντο. Πηγαίνοντας κοντά είδε τον Francis ξαπλωμένο με το ένα χέρι να εκτείνεται στο πλάι,ελαφρώς ανασηκωμένο. Τα μάτια του ήταν ανοιχτά σαν νεκρού, και ήταν βαμμένος από πάνω ώς κάτω κόκκινος. Ήταν Αίμα, αυτό ήταν σίγουρο. Και ο Francis ζούσε, επίσης. Αλλά τί ακριβώς περίμενε να κάνει για να τον βοηθήσει εκείνη την ώρα του διέφευγε... Μπορεί να είχε σταματήσει να πιστεύει στον θεό εδώ και καιρό αλλά ευχήθηκε με όλη του τη δύναμη να μην εμφανιστεί ο σερίφης τώρα. Όχι τώρα. Και μετά άκουσε κάτι που έκανε το στομάχι του να σφιχτεί...
-"Ρε σύ δεν μπορώ να τον βγάλω φωτογραφία τον τύπο, λές να έχει πρόβλημα ο φακός?"
-"Ούτε γω μπορώ ακούστηκε από δίπλα... Βγαίνει θολός...."

Ο κόσμος κατέρεε γύρω του,και όσο σκεφτόταν τι θα τους έκαναν έτσι και μάθαιναν σε τί βαθμό είχαν σπάσει την Μεταμφίεση, τόσο το στομάχι του σφιγγόταν πιο πολύ.
"Ήρθε το ασθενοφόρο, ετοιμαστείτε να φορτώσουμε τον νεκρό" ακούστηκε από κάπου.
Ο Victor αποφάσισε πως έπρεπε να δράσει.

Η Κασσάνδρα κρυμμένη μέσα στο βανάκι της Σήμανσης και κρατώτας την μικρή Τάνια από το χέρι, ήταν σίγουρη ότι ήταν σε ασφαλές μέρος για να εμφανιστεί. Άκουσε τον θόρυβο από τα λάστιχα του ασθενοφόρου που επιτάχυνε. Ο Victor ήταν στη θέση του οδηγού. Ευχήθηκε όλα να πανε καλά, αλλά σύντομα άκουσε πυροβολισμούς.

"ΒΓΕΣ ΕΞΩ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΠΕΣΕ ΚΑΤΩ!!!"

Ο Victor υπάκουσε το πρώτο αλλά όχι το δεύτερο. Βγήκε από το ασθενοφόρο με τα σκασμένα λάστιχα και άρχισε να τρέχει με όση δύναμη είχε. Δεν φοβόταν. Τον είχαν πυροβολήσει ξανά στο παρελθόν. Δεν ήταν τίποτα σοβαρό. Λίγη υπομονή και οι πληγές θα έκλειναν. Τα όπλα δεν πιάνουν στους Ομόαιμους. Το είπε στον εαυτό του ξανά και ξανά. Ήθελε να το πιστέψει. Έκανε λάθος...

Η ομοβροντία που εξαπέλυσαν οι 4 αστυνομικοί τον διαπέρασε. Η μια σφαίρα μετά την άλλη καρφωνόταν στα πόδια του,στην πλάτη του, παντού. Στην αρχή ήταν ένα μόνο τσίμπημα. Μετά ακόμα ένα...κι ακόμα ένα.... Πριν προλάβει να απομακρυνθεί αρκετά το κορμί του είχε δεχθεί τόσες σφαίρες που θα κατέβαζαν ελέφαντα. Ένιωσε τον πόνο να τον κυριεύει. Αυτοί οι μπάσταρδοι ξέραν σημάδι. Κοίταξε αριστερά και είδε ένα στενό. Αν δεν προλάβαινε να χωθεί εκεί πριν την επόμενη ομοβρωντία, την είχε πολύ άσχημα... Να πάρει η οργή, σκέφτηκε.
Πρώτη φορά ένιωθε τόσο αβοήθητος στα χέρια απλών θνητών.

Πίσω από τους αστυνομικούς η μικρή Τάνια προσπαθούσε ακούγοντας να καταλάβει τί συμβαίνει. Η Κασσάνδρα ένιωθε ανήμπορη να βοηθήσει τον Victor. Γύρισε στην Τάνια. "Πρέπει να μας βοηθήσεις. Πρέπει να τραβήξουμε την προσοχή αυτών των αστυνομικών!"
"Μπορώ να κάνω θόρυβο άμα θές...Πολύ θόρυβο.Να το κάνω?"
"Καλή ιδέα! Κάντο τώρα όμως!"

Αυτό που άκουσε η Κασσάνδρα να βγαίνει από το μικρό κορίτσι που είχε δίπλα της δεν μπορούσε να προέρχεται από ανθρώπινο λαρύγγι... Μια σειρά από ήχους πνιγμού και στην συνέχεια...το χάος...Τριξήματα που ακούγονταν σαν κολώνες που σπάνε, και μετά ο ήχος ενός τοίχου που υποχωρεί κάτω από το βάρος του. Όλα αυτά σε μια ένταση που σίγουρα ακούστηκε στο επόμενο τετράγωνο! Τα πάντα πάγωσαν καθώς όλοι γύρισαν και κοίταξαν το μικρό κορίτσι με το μαντίλι στα μάτια.
"Μπράβο Τάνια! Και τώρα πρέπει να τους τρομάξεις."
"Κασσάνδρα είσαι σίγουρη γι αυτό που μου ζητάς?"
"Κάντο πανάθεμά σε!"

Via Ludovisi- Πάρκινγκ 22:45

Η Lilien δεν πίστευε στα αυτιά της. Πυροβολισμοί ήχοι κτηρίων που κατέρρεαν. Τί διάολο συνέβαινε ? Προσπάθησε να τα αγνοήσει όλα και να επικεντρωθεί στον Francis που κοίτονταν "νεκρός". Επικοινώνησε τηλεπαθητικά μαζί του προσπαθώντας να βρεί μια λύση. Η υπομονή του Francis είχε αρχίσει να εξαντλείται.
Θα πυροβολήσω τους μαλάκες και θα αρχίσω να τρέχω, σκέφτηκε ο Francis.
H Lilien έπιασε την σκέψη του και προσπάθησε να τον πείσει να μην το κάνει. Ταυτόχρονα άκουσε ουρλιαχτά από τον γειτονικό δρόμο, και φρεναρίσματα αυτοκινήτων. Οι 2 άντρες της Σήμανσης γύρισαν το κεφάλι. Ο Francis άρπαξε την ευκαιρία. Σήκωσε το revolver του και σημάδεψε τον ένα στο κεφάλι...

Η Κασσάνδρα συνειδητοποίησε το λάθος της μόνο όταν ήταν πια πολύ αργά. Ποτέ δεν ζητάς από έναν Nosferatu να ενεργοποιήσει τον Εφιάλτη, πρίν κλείσεις τα μάτια σου. Η εικόνα του παραμορφωμένου μικρού κοριτσιού με τα τεράστια άκρα, τα γαμψά νύχια και τα κόκκινα σημάδια στην θέση των ματιών ήταν κάτι που το μυαλό της δεν άντεχε με τίποτα. Ένιωσε την ανάγκη να τρέξει, να φωνάξει. Δυστυχώς, μαζί μ'αυτήν το ίδιο αισθάνθηκαν και όλοι οι θνητοί που περνούσαν εκείνοι την ώρα από τον μοιραίο εκείνο δρόμο...

Το πραγματικό πτώμα εμφανίστηκε δίπλα στον Francis καθώς η Ατραπός έχασε την δύναμή της. Ο άλλος άνδρας είδε τον συνάδελφο του να πέφτει νεκρός δίπλα του, και τον εως τότε"νεκρο" με ένα πιστόλι στο χέρι να τον σημαδεύει. Δίπλα του είχε εμφανιστεί άλλο ένα πτώμα....
Ο άνθρωπος προσπάθησε μέσα στη σύγχιση του να αντιδράσει. Το χέρι του δεν μπορούσε να κρατήσει το όπλο καλά καλά. Σημάδεψε αλλά αστόχησε. Και μετά έγινε το ανείπωτο. Το νέο πτώμα εξαφανίστηκε μπροστά στα μάτια του, όπως ακριβώς είχε εμφανιστεί. Ο άνδρας έμεινε με το πιστόλι στο χέρι και έπεσε στα γόνατα. Το κενό στα μάτια του έκανε την Lilien να θέλει να γελάσει, αν και ήξερε πως η κατάσταση μόνο για γέλια δεν ήταν... Ο Francis άρχισε να τρέχει, ενώ οι υπόλοιποι αστυνομικοί άρχισαν να τρέχουν προς το μέρος του.Η Lilien προσπάθησε να τους καθυστερήσει σημαδεύοντας με το μαστίγιο της έναν κοτσαδόρο, ελπίζοντας να δημιουργήσει μια παγίδα απελπισίας. Παρά την δεξιοτεχνία της δεν τα κατάφερε. Το αόρατο μαστίγιο έσκισε τον αέρα και οι αστυνομικοί κοντοστάθηκαν ένα δεύτερο. Μετά ήταν ώρα για άλλη μια ομοβρωντία, αυτή τη φορά με στόχο τον Francis που είχε ήδη σκαρφαλώσει τον τρίμετρο τοίχο που χώριζε το πάρκινγκ από το σοκάκι... Η Lilien φορτώθηκε το αόρατο πτώμα και έφυγε προς την αντίθετη κατεύθυνση...

Όλοι τους ήξεραν πως πλέον είχαν μόνο μια επιλογή. Να εξαφανιστούν.

Ηλέκτρα Palace, Roofgarden

Είχε περάσει καιρός από τότε που είχαν βρεθεί τελευταία φορά σε συνάντηση σε Ηλλύσιο.Σχεδόν είχαν ξεχάσει πώς ήταν.Ήταν καιρός μια νύχτα να περάσει πιο ήσυχα απότι συνήθως.Το μυαλό τους είχε αρχίσει να θολώνει από την υπερπληροφόρηση των τελευταίων ημερών.Μαυροντυμένοι άντρες που ελέγχουν την ανθρωπότητα με τα υπερόπλα τους και την τεχνολογία,μυστικοί τόποι με περίεργες δυνάμεις,παράξενα δημιουργήματα μιας αρρωστημένης φαντασίας να περπατάνε τους δρόμους της Θεσσαλονίκης το βράδυ...Τί από αυτά ήταν αλήθεια και ακόμα χειρότερα,τί κρυβόταν πίσω από κάθε νέα κλωστή που άγγιζαν? Τα ερωτήματα διαδέχονταν το ένα το άλλο,σε ρυθμό τόσο καταιγιστικό που ένας ανθρώπινος νους θα είχε ήδη καταρρεύσει...Αλλά έχει περάσει καιρός από τότε που ο νούς τους έπαψε να είναι ανθρώπινος.

Η βραδιά είχε ξεκινήσει με όλη της τη μεγαλοπρέπεια.Ο Master του Ηλλυσίου επέβλεπε τις ανάγκες των καλεσμένων του.Η Φιλόσοφος,με τον αέρα που πάντα την διέπνεε ήταν εκεί.Ντυμένη στο μακρύ μπορντώ φόρεμα της,προσεγμένη πάντα στην εντέλεια στεκόταν μόνη της.Πίσω από το ανέκφραστο πρόσωπο της,παρατηρούσε τα πάντα.Ήταν η ενσάρκωση του πνεύματος των Δράκων,πάντα παρατήρηση,πάντα έτοιμη να ψάξει τις αιτίες πίσω από κάθε αλλαγή...Ο Αχιλλέας ήταν ο πρώτος που την πλησίασε.

"Πάει καιρός που έχουμε να βρεθούμε σε ανάλογη περίσταση Φιλόσοφε."
"Σε παρακαλώ να με αποκαλείς με το όνομά μου Αχιλλέα.Δεν είμαστε στα πλαίσια της οικογενείας." Ο τόνος της φωνής της ήταν επιπληκτικός και ταυτόχρονα συγκαταβατικός.Δεν περίμενε να έχει μάθει ένας νέος Ομόαιμος όλους τους κανόνες συμπεριφοράς τόσο γρήγορα.Πόσο μάλλον ο Αχιλλέας..Άγριος από τη φύση του και σκληραγωγημένος από τις δοκιμασίες..Δεν τον είχαν υποβάλλει και σε λίγες...

"Καλώς.Ποιοί είναι όλοι αυτοί Ελισάβετ ? Θα τολμούσα να πώ ότι δεν διακρίνω κανέναν γνωστό εδώ γύρω.Οι της οικογενείας ? Δεν ήρθε κανείς?
"Πάντα ανυπόμονος Αχιλλέα.Βρίσκονται ανάμεσα μας,αν κοιτάξεις προσεκτικότερα θα τους βρείς.Είναι εδώ ο Γιώργος και ο Κωνσταντίνος.Και οι σύντροφοι σου επίσης.Σε συμβουλεύω να μιλήσεις σε όποιον ψάχνεις τώρα,πριν να έρθει ο πρίγκηπας."

Ο Κωνσταντίνος..Αυτός ο φαντασμένος Daeva.Πάντα ατσαλάκωτος.Πάντα να έχει την τελευταία λέξη.Ποτέ να μην κάνει τίποτα...Φυσικά,έχει τα λεφτά.Βοηθάει την οικογένεια...Και του χρωστάμε.Και οι 3.Γιατί? Γιατί γρατζουνίσαμε το πολύτιμο παιχνιδάκι του,το τανκ που τολμάει να αποκαλεί αυτοκίνητο!Και γιατί το γρατζουνίσαμε ? Δοκίμασε να τα βάλεις με μια στρατιά αφηνιασμένους Κρονίτες και θα δείς για πότε το γρατζουνάς..Φυσικά η ζημιά πρέπει να πληρωθεί.Και θα πληρωθεί.Θα έρθει η μέρα που θα πληρώσει για την αλαζονεία του.Προς το παρών όμως τον έχουμε ανάγκη...

"Υπάρχουν ανάμεσα μας Ομόαιμοι που χρίζουν ιδιαίτερης "προσοχής" Ελισάβετ?"
"Μια δεσποινίδα ντυμένη στα ασημί,ονόματι Silver και μια ακόμα που δεν έχω δεί ακόμα.Θα την καταλάβεις αν δεις κάποια να φοράει κάτι με ήλιους...Το όνομα της είναι Sundown.Είναι Άρπειες..."

Κάπου πιο πέρα...

"Βλέπω ότι φροντίσατε καλά το νέο μου τέκνο δεσποινίς Λίλιεν και φίλε μου Βίκτωρ.Σας ευχαριστώ.Θα φροντίσω η Φιλόσοφος να ενημερωθεί καταλλήλως.Α να μην είμαι αγενής,να σας συστήσω.Από δώ ο Ιάκωβος.Είναι ο Primogen των Mekhet της πόλης."
Ο μεσήλικας άντρας δεν φάνηκε να κολακεύεται από την προσφώνηση.Έδειχνε σχεδόν σαν να μην ήθελε να το μάθει κανείς...
Μια μικρή υπόκλιση από τους νεαρούς ήταν αρκετή.
"Και από δώ το νέο μου τέκνο,η Κασσάνδρα"
Η νεαρή κοπέλα έδειχνε μπερδεμένη,σχεδόν χαμένη.Ένας άγνωστος κόσμος ανοιγόταν μπροστά της,και ένιωθε ότι ήταν έτοιμος να την καταπιεί αν δεν κρατιόταν με κάποιον τρόπο στη λογική.Τα λόγια της Άννας,ή Λίλιεν απότι φαίνονταν όλοι να την αποκαλούν,και τα μαθήματα του Βίκτωρ είχαν προσφέρει μερικές απαντήσεις,αλλά τα ερωτήματα ήταν ακόμα πολλά.Ένα όμως την βασάνιζε πιο πολύ από όλα...Γιατί κανείς δεν την ρώτησε ? Και τί ακριβώς έκαναν εκεί που βρίσκονταν ?

"Σας καλωσορίζω δεσποινίς.Γιώργο,μπορώ να σου μιλήσω λίγο ιδιαίτερα? "

Δεν πέρασαν πάνω από 2 λεπτά που ο Γιώργος και ο Ιάκωβος ξεκίνησαν να μιλάν.Ο Αχιλλέας συναντήθηκε με τον Βίκτωρ και την Λίλιεν,και μαζί άρχισαν να εξηγούν στην Κασσάνδρα πράγματα που θα έπρεπε να ξέρει για την νύχτα...

Η σύναξη των Ομόαιμων διαταράχτηκε από μια ριπή αέρα η οποία γέμισε το δωμάτιο.Εκεί στην είσοδο βρίσκονταν 3 άνδρες.Τα μουρμουρητά σώπασαν και τα βλέμματα χαμήλωσαν.Ο Πρίγκηπας είχε φτάσει.Οι φήμες ήθελαν μια σημαντική ανακοίνωση να λαμβάνει χώρα με την άφιξη του.Ο νέος -φαινομενικά- άντρας,με το αγέροχο βλέμμα περπάτησε την αίθουσα,νεύοντας διακριτικά σε κάποιους Ομόαιμους.Η Ελισάβετ ήταν μία από αυτούς.Σταμάτησε κάνωντας μια μικρή παύση μπροστά σε μια ευτραφή κυρία,μάλλον άσχημη θα την έλεγε κανείς,η οποία ήταν ντυμένη με ένα χαρακτηριστικό φόρεμα στο χρώμα του Τυρκουάζ.Στην συνέχεια ανέβηκε στο υπερυψωμένο επίπεδο του μπαρ,και δίχως λόγια,παρά μόνο με μια κίνηση των χεριών του,που φάνηκε σαν κάλεσμα,κάποιοι από τους παρευρισκόμενους ανέβηκαν και πήραν θέσεις στα σκαμπώ που βρίσκονταν δεξιά και αριστερά του Πρίγκηπα...

Η βαθιά του φωνή αντήχησε στην αίθουσα.
"Αγαπητοί Ομόαιμοι.Βρίσκεστε εδώ,ενώπιον μού και των Primogens σας γιατί υπάρχουν νέα που απαιτούν την προσοχή όλων.Αρχικά να αναφέρω ότι αναμένουμε επίσκεψη από τον πρίγκηπα και ηγέτη της Ρωσσικής επικράτειας,τσαρο Vladimir.Είναι μεγάλη μας τιμή,και περιμένω να δείξετε όλοι τον ανάλογο σεβασμό στο πρόσωπο ενός τόσο σημαντικού Ομόαιμου.Κατά δευτέροις,σας ανακοινώνω ότι θα λείψω από την Θεσσαλονίκη για κάποιες ημέρες.Στο διάστημα αυτό αφήνω υπεύθυνη την αγαπητή Miss Opal,Primogen των Nosferatu."

Ώστε αυτή ήταν η ευτραφής κυρία σκέφτηκαν οι 4 σύντροφοι...

Ένας Nosferatu κύριος μιας πόλης? Κι εγώ που νόμιζα ότι τα ποντίκια βασιλεύουν μόνο στους υπονόμους...Ο Βίκτωρ κρατήθηκε για να μην πεί καμία προσβλητική κουβέντα...Μπορεί να είχε ντροπιάσει το γένος των Ventrue με τις πράξεις του,αλλά παρέμενε ένας από αυτούς.

"Ακόμα έχουμε μια κενή θέση στη διοίκηση της πόλης.Ο Σερίφης μας χρειάζεται έναν ικανό νέο για να υπηρετήσει ως το δεξί του χέρι.Όποιος λοιπόν ενδιαφέρεται για την θέση του Hound,ας έρθει να με βρεί προσωπικά μέχρι το τέλος της βραδιάς."

Αυτή είναι ευκαιρία για δουλειά,σκέφτηκε ο Αχιλλέας...

"Τέλος,ύστερα από παρέμβαση του αγαπητού Ιάκωβου,Primogen των Mekhet,ήθελα να σας αναφέρω ότι δίνεται χάρη στο νέο τέκνο του Γεωργίου,την Κασσάνδρα,η οποία αγκαλιάστηκε χωρίς την επίσημη άδειά μου.Από δω και στο εξής,να καταστεί σαφές ότι καμία άδεια που δίνεται από Primogen,αναφορικά με θέματα αγκαλιάσματος,τροφής και κτίσης γης,δεν θεωρείται επίσημη,αν δεν ακουστεί από ΕΜΕΝΑ στις συνάξεις του Ηλλυσίου"

Βαριά σιωπή βασίλευσε ανάμεσα στους Ομόαιμους,μετά τα τελευταία λόγια του πρίγκηπα.Οι χαλαρές καταστάσεις που είχαν συνηθίσει να επικρατούν στην πόλη ηταν φανερό ότι θα άρχιζαν να περιορίζονται δραστικά...Και αυτό δεν άρεσε σε όλους...

Salonica by night : Part one

As promised,the first part of our Vampire:the Requiem Chronicle is here...Enjoy!

"It was a colourful autumn sunset in Thessaloniki.The first welcoming party for the newly arrived university students was just getting started.Long time friends Niko,Harry and Peter were walking through the university campus,slowly making their way to the engineering faculty.The sun had set just minutes ago,and the guys decided to continue their stroll a little longer...Walking on the green grass surrounding the Library building,little did they know,their lives were going to change just a few steps away...
~~~~

"I'm telling you it's over! What,you'd think I 'd just sit there and watch you kissing her? Fuck you! We're through!"...Anna's yells could be heard from the next block.It was not a good way to celebrate her boyfriend's birthday...For her however,the trash can sounded like a good place to land his present right now.A few moments later,with her tear-ducts taking a break,cell-phone in hand she calls her long time friend Joan.
"Hey Anna! What's up dear? I'm just heading to the Uni,for the party you know! Lots of pretty single boys,you know what i mean.But why am i telling you this, miss married-to mister-perfect?"
"It's over Joan.We just broke up.For real this time,I think"
"Dearest mother of god,how did this happen? Listen,don't do anything stupid okay? Where are you anyway?Can you come to the Uni now!"
"I'm near home.I'll come.We'll meet at the Library .I'll give you the whole story there k?In 15 minutes.
~~~~

"Come on man,just 50 cents.Please! I need it!"
"Ignore him he's just a junkie Harry.Keep up your pace"...the guys kept walking on the grass through the campus.The junkie was keeping up with them,pestering them with his demand for a couple cents.
"He sure walks faster than normal junkies" Harry added,biting his lip.Passing just by the star observatory, two more men made their appearance.The one was a very tall muscular guy,dressed with a leather jacket and wearing sunglasses,despite the apparent lack of heat and sun...The other was a young man,dressed very elegantly,with a costume and black polished shoes.Crossing his arms around his waist he smiled towards the junkie.

"Damn you Alex!You actually are good at something! I guess I lost the bet to my friend Theodore here."

"You!*Spit* What are you doing here?? This is our territory! Why don't you just leave us alone and go party at your fancy club with your money-drinking bitches of yours aye?"

"Hey there,no reason getting nasty there Alex.I just wanted to see how you "primal" guys fared that's all...After all,I see you have a pretty hefty prey over here,don't you? You wouldn't mind sharing it with your fellow Kindred ,would you? You know,the Philosopher would be really upset if you did..."

"What the fuck are these guys talking about???" Niko whispered.
"Oh you'll find out pretty soon",the junkie added with a smile.
"How did he hear that?",Niko thought. ~~~~
Anna was on time.Joan was waiting for her in the library entrance.
"Don't say nothing dear.We'll discuss what happened later.What you need right now is some booze.Follow me,there are some friends waiting for us."
"But Joan...I don't want to party.I feel really down right now.Can't we just sit down and talk for a while.I really haven't seen you in ages.Where've you been all these past weeks?"
"No time Anna.Time is pressing.Come and I promise we'll talk about everything very very soon,ok? Now,come with me.I really don't like setting others up you know."
"Ok ok.*Sigh*...same stubborn Joan as always."
"Come they are not far away from here"
~~~~

"Ow,my dear Joan how lovely to see you once again"
"The pleasure is mine Ioanni...I see we are all here.Let me introduce you Anna.She's my friend.Who are your guests?" "Ow they? Forgive me dear,we didn't really have time to introduce.Well,we'll have plenty of time later won't we?"
"Sure we will.Is anybody around ?Can we proceed?"
"It's all checked,my men just made sure we are away from strangers eyes in this little spot."
"Then,what are we waiting for?"
"Ladies first..."
"Sure.My dear Anna,don't be scared.It'll just take a second.."
"What are you talking about Joan? Let my hand go! Joan let my hand go now or I will scream! Joa..............


end of part 1.....stay tuned......

Faith is not Lost...

It's been some time now,I was pondering on writing a post about the last Faithless album,so here we are! The title doesn't reveal many things as "To all new Arrivals" can be interpreted in many ways.After some listening though,you finally understand that it's all about a baby(probably Sister Bliss's newborn son),who also participates in the recording! Once more Faithless don't hesitate to bring out their political views and criticize war.The hit song "Bombs",is a music masterpiece,with astounding vocals,a groovy beat and most of all,words with great meaning.I reccomend you all see the video clip which is on the official Faithless site www.faithless.co.uk .Maxi Jazz once again lends his unique voice to the songs,and we also see Dido participating in"Last this day".The only song that I personally find does not belong on the album is "spiders,crocodiles and cryptonite".The rest of the songs convey a very cosy feeling.From "Nate's tune" which is in fact like a children's toy tune to "Emergency"
which is more of a classic Faithless song,everything adds to making this album a future classic.A definite reccomendation to anyone out there searching for some music to get his mind off everything.

Children of the night

A modern-day fantasy role-playing game, Vampire the Requiem has recently become my favourite way of spending cold Friday nights.Unlike most roleplaying games where you get to play a fictional character,wizard or knight,Vampire gives you the opportunity to actually play yourself in your city in our day and age.It's as if something went really strange and your life got a sudden twist.And you have to find a way to live with it.What do you do? Simply gather 3 or 4 of your friends,lower the lights,light up a candle or two and find some dark music to make the perfect mood.Next,forget the world you live in.For the next few hours your StoryTeller(ST for short) will be your eyes and ears in this twisted reality...
*
In the days to come,a review of the current chronicle we are playing will be posted on The Haven,as well as updates on every player's status.